1
Устав на Македонското востание од 1878.
Доволно е да се прочита само точка 2.)
Познато ни е на сите нас дека злосреќната наша земја Македонија поради причини за егоистички цели од страна на големите сили и’ е оставена пак на Турција по Берлинскиот конгрес. Во резултат на тоа дојде во одделните области на нашата татковина до многу крвави сцени познати на секого. Во желба да го отфрлиме од нашата татковина турскиот јарем, секој од нас, кој колку може станавме да се жртвуваме, бидејќи од секого од нас е нужна помош. Ние востанавме како поборници на слободата. Со нашата крв што ја пролеавме низ полињата и горите македонски ние служиме, како македонската војска на Александар Македонски, за слободата со нашата девиза: „Слобода или смрт!”
Меѓутоа, поради настаните и ослободувањето на голем број села од нашите востаници и вопијуштите потреби да се воведе еден ред во земјата каде што дејствуваат востаниците, решивме да поднесеме едни правила од Македонскиот востанички комитет, односно Устав, по кој сите ќе се управуваме и сите ќе ги исполнуваме додека не ја ослободиме целата наша татковина Македонија.
1.Востанието во Македонија, кое сега е уште локално, треба да се прошири низ цела Македонија.
2.Во востанието учествуваат луѓе од самата Македонија, кои се чувствуваат Македонци и ја сакаат слободата на својата татковина.
3.Во востанието можат да учествуваат и сите македонски жители, без разлика на вера и народност, стига да ја сакаат слободата.
4.Сите доброжелатели на Македонците од соседните и подалечните земји можат да учествуваат во Македонското востание, ако му се покоруваат на Македонскиот востанички комитет и искрено се залагаат за ослободување на Македонија.
5.Им се дозволува на таканаречените Благотворителни комитети надвор од Македонија да го помагаат востанието, меѓутоа главен предмет и грижа да им биде: собирање на парични помошти, оружје со принадлежностите, облека од секаков род и вид и со готовност да ги испраќаат во однапред определени места, за да се доставуваат на востаничкиот терен; исто така и храната (да се доставува б.р.) до востанатите места, ако тоа го бара нуждата, а посебно прехраната и облеката во оние места каде што селата и куќите се разорени ли ќе бидат разорени.
6.Се повикуваат доброволците надвор од Македонија кој е вистински доброволец и вистински пожртвуван љубител на татковината и сочувственик на оние што страдаат, со својот труд и со својата пот, на сопствена издршка да дојде до местото каде што ќе се приклучи во редовите на востаниците и ќе му се даде оружје и се што е нужно.
7.За мрзливците, крадците и арамолепците нема место меѓу македонските востаници, како што нема место на слични наемници, кои се покажаа силеџии рамни на турските башибозуци, од кои произлезе и произлегува големото беспокојство во народот. Такви доброволци не му се потребни на делото. Подобро е да си одат по своите места од каде што се дојдени и да си ги гледаат своите интереси.
8.Секој доброволец од каде и да е и каков и да е, нека си ги обуе опинците, да си оди мирно, спокојно, блародно и благодетно за насушниот леб што ќе му го дадат по патот до означеното место, и извршувајќи ги општите распоредби.
9.Нашата цел на Македонското востание не е никаква тајна. Таа е ослободувањето на Македонија, земјата на славните словенски просветители и учители св. Кирил и Методиј, која со векови страда под турското иго. Затоа секој што не се бори за нејзиното ослободување, туку си прави своја сметка за него нема место во востанието.
10. Од сега во иднина секој доброволец, востаник и арамија е дожен најнапред да дојде до Македонскиот востанички комитет на сопствен трошок, со пушка мартинка, со кама, со сабја или јатаган и со 100 куршуми, без да бара такви нешта од Востаничкиот комитет, кој се грижио за се’ што е потребно за востанието. И тој што сака да испрати се’ што е потребно за востанието, да го испраќа до главната управа на востанието, а не да го предава на приватни лица.
Constitution of the Macedonian Uprising of 1878.
(It suffices to read only point 2.)
We are all aware that our unfortunate land, Macedonia—due to the self-serving agendas of the Great Powers—was left back under Turkish rule following the Congress of Berlin. Consequently, many bloody scenes, known to everyone, unfolded across various regions of our homeland. Driven by the desire to cast off the Turkish yoke from our homeland, each of us has stepped forward to make sacrifices to the best of our ability, for the help of every individual is needed. We have risen up as champions of liberty. With the blood we have shed across the fields and mountains of Macedonia, we serve the cause of freedom—much like the Macedonian army of Alexander the Great—under our motto: “Freedom or Death!”
However, given the unfolding events, the liberation of numerous villages by our insurgents, and the pressing need to establish order in the territories where the uprising is active, we—the Macedonian Insurgent Committee—have decided to adopt a set of rules, or a “Constitution.” We shall all be governed by these provisions and uphold them until our entire homeland, Macedonia, is liberated.
1. The uprising in Macedonia, which is currently still localized, must be expanded throughout the whole of Macedonia. 2. People from Macedonia itself, who identify as Macedonians and desire the freedom of their homeland, participate in the uprising.
3. All inhabitants of Macedonia may also participate in the uprising, regardless of their religion or nationality, provided they desire freedom.
4. All well-wishers of the Macedonians—from neighboring or more distant lands—may participate in the Macedonian Uprising, provided they submit to the Macedonian Insurgent Committee and sincerely strive for the liberation of Macedonia.
5. So-called “Charitable Committees” located outside of Macedonia are permitted to support the uprising; however, their primary focus and concern must be the collection of financial aid, weapons and related equipment, and clothing of all kinds, with the readiness to dispatch these items to designated locations for delivery to the insurgent territories. This also extends to the provision of food to the areas in revolt, should the need arise—specifically food and clothing for places where villages and homes have been, or may be, destroyed. 6. Volunteers from outside Macedonia—those who are truly dedicated, self-sacrificing patriots, and who feel compassion for the suffering—are called upon to make their own way, at their own expense and through their own labor, to the designated location. There, they will join the ranks of the insurgents and be provided with weapons and all other necessities.
7. There is no place among the Macedonian insurgents for idlers, thieves, or scoundrels; nor is there room for mercenaries who have proven themselves to be bullies—no better than the Turkish *bashibozouks*—and who have caused, and continue to cause, great distress among the people. The Cause has no need for such “volunteers.” It would be better for them to return to where they came from and attend to their own affairs.
8. Let every volunteer—regardless of their origin or background—prepare for the journey, traveling peacefully, calmly, and with a noble spirit. Along the way to the designated location, they shall be provided with their daily bread, provided they adhere to the established general directives.
9. The objective of the Macedonian Uprising is no secret. It is the liberation of Macedonia—the land of the illustrious Slavic enlighteners and teachers, Saints Cyril and Methodius—which has suffered for centuries under the Turkish yoke. Therefore, there is no place in the uprising for anyone who does not fight for its liberation but instead pursues their own personal agenda.
10. From this point forward, every volunteer, insurgent, and fighter is required to reach the Macedonian Insurgent Committee at their own expense, equipped with a Martini rifle, a dagger, a saber or yatagan, and 100 rounds of ammunition—without requesting these items from the Insurgent Committee, which is responsible for managing all the necessities for the uprising. Furthermore, anyone wishing to contribute supplies for the uprising must send them to the central leadership of the uprising, rather than handing them over to private individuals.
Constitution of the Macedonian Uprising of 1878.(It suffices to read only point 2.)
We are all aware that our unfortunate land, Macedonia—due to the self-serving agendas of the Great Powers—was left back under Turkish rule following the Congress of Berlin. Consequently, many bloody scenes, known to everyone, unfolded across various regions of our homeland. Driven by the desire to cast off the Turkish yoke from our homeland, each of us has stepped forward to make sacrifices to the best of our ability, for the help of every individual is needed. We have risen up as champions of liberty. With the blood we have shed across the fields and mountains of Macedonia, we serve the cause of freedom—much like the Macedonian army of Alexander the Great—under our motto: “Freedom or Death!”
However, given the unfolding events, the liberation of numerous villages by our insurgents, and the pressing need to establish order in the territories where the uprising is active, we—the Macedonian Insurgent Committee—have decided to adopt a set of rules, or a “Constitution.” We shall all be governed by these provisions and uphold them until our entire homeland, Macedonia, is liberated.
1. The uprising in Macedonia, which is currently still localized, must be expanded throughout the whole of Macedonia. 2. People from Macedonia itself, who identify as Macedonians and desire the freedom of their homeland, participate in the uprising.
3. All inhabitants of Macedonia may also participate in the uprising, regardless of their religion or nationality, provided they desire freedom.
4. All well-wishers of the Macedonians—from neighboring or more distant lands—may participate in the Macedonian Uprising, provided they submit to the Macedonian Insurgent Committee and sincerely strive for the liberation of Macedonia.
5. So-called “Charitable Committees” located outside of Macedonia are permitted to support the uprising; however, their primary focus and concern must be the collection of financial aid, weapons and related equipment, and clothing of all kinds, with the readiness to dispatch these items to designated locations for delivery to the insurgent territories. This also extends to the provision of food to the areas in revolt, should the need arise—specifically food and clothing for places where villages and homes have been, or may be, destroyed. 6. Volunteers from outside Macedonia—those who are truly dedicated, self-sacrificing patriots, and who feel compassion for the suffering—are called upon to make their own way, at their own expense and through their own labor, to the designated location. There, they will join the ranks of the insurgents and be provided with weapons and all other necessities.
7. There is no place among the Macedonian insurgents for idlers, thieves, or scoundrels; nor is there room for mercenaries who have proven themselves to be bullies—no better than the Turkish *bashibozouks*—and who have caused, and continue to cause, great distress among the people. The Cause has no need for such “volunteers.” It would be better for them to return to where they came from and attend to their own affairs.
8. Let every volunteer—regardless of their origin or background—prepare for the journey, traveling peacefully, calmly, and with a noble spirit. Along the way to the designated location, they shall be provided with their daily bread, provided they adhere to the established general directives.
9. The objective of the Macedonian Uprising is no secret. It is the liberation of Macedonia—the land of the illustrious Slavic enlighteners and teachers, Saints Cyril and Methodius—which has suffered for centuries under the Turkish yoke. Therefore, there is no place in the uprising for anyone who does not fight for its liberation but instead pursues their own personal agenda.
10. From this point forward, every volunteer, insurgent, and fighter is required to reach the Macedonian Insurgent Committee at their own expense, equipped with a Martini rifle, a dagger, a saber or yatagan, and 100 rounds of ammunition—without requesting these items from the Insurgent Committee, which is responsible for managing all the necessities for the uprising. Furthermore, anyone wishing to contribute supplies for the uprising must send them to the central leadership of the uprising, rather than handing them over to private individuals.
